Zgodnie z art. 36 Ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.
Kwestią odrębną jest uwzględnienie w podstawie wymiaru zasiłku składników wynagrodzenia, które są wypłacane pracownikowi w związku z wykonywaniem dodatkowych zadań. Składniki te mogą być wypłacane przez pracodawcę w różny sposób, co według Zakładu ma wpływ na wysokość zasiłku.
Jak ustalana jest podstawa wymiaru zasiłku?
Zgodnie z art. 104 ww. ustawy do podstawy wymiaru zasiłku nie wlicza się składników wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania tego zasiłku zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych pracy lub przepisami o wynagradzaniu, oraz składników wynagrodzenia przysługujących tylko do określonego terminu w myśl umowy o pracę lub innego aktu, na podstawie którego powstał stosunek pracy.
ZUS wyjaśnia zasady liczenia podstawy zasiłku
W stanowisku z 27 maja 2026 roku ZUS, określając zasady liczenia podstawy zasiłku potwierdził, że to, czy dany składnik będzie wliczany do podstawy wymiaru zasiłku zależy od wcześniejszej decyzji pracodawcy, a więc od tego, jakie zasady wypłacania danego składnika ustalił. Przykładowo dodatek specjalny wypłacany okresowo do określonego terminu nie będzie wliczany do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego jeżeli niezdolność do pracy powstanie w innym miesiącu niż ten, w którym pracownikowi został wypłacony dodatek specjalny.
Jak podkreślił ZUS wyjaśniając zasady liczenia podstawy zasiłku: “(…)Uwzględnienie bądź nie danego składnika wynagrodzenia przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku zależy przede wszystkim od tego, czy jest on pomniejszany za czas niezdolności do pracy – czyli od jego charakteru.”
